کجای اين جنگل شب پنهون ميشي خورشيدکم
پشتِ کدوم سَد سکوت پر ميکشي چکاوکم
چرا بمن شک ميکني منکه منم براي تو
لبريزم ازعشق تو و سرشارم ازهواي تو
دست کدوم غزل بدم نبض دل عاشقمو
پشت کدوم بهانه باز پنهون کنم هق هقمو
*  *  *
گريه نمي کنم نرو، آه نمي کشم بشين
حرف نميزنم بمون، بُغض نمي کنم ببين
*  *  *
سفرنکن خورشيدکم ترک نکن منو نرو
نبودنت مرگ منه راهيهء اين سفرنشو
نزار که عشق منو تو اينجا به آخربرسه
بري تو و مرگ من از رفتنه تو سربرسه
*  *  *
گريه نمي کنم نرو، آه نمي کشم بشين
حرف نميزنم بمون، بُغض نمي کنم ببين
*  *  *
نوازشم کن و ببين عشق ميريزه از صدام
صدام کن و ببين که باز غنچه ميدن ترانه هام
اگرچه من بچشم تو کمم قديمي ام گُمم
آتشفشان عشقمو درياي پُرازتلاطُمم
*  *  *
گريه نمي کنم نرو، آه نمي کشم بشين
حرف نميزنم بمون، بُغض نمي کنم ببين

تقدیم به تمام کسایی که واقعا عاشقن . . . !

می میرم برات !

نمیدونستی می میرم بی تو واسه ی چشات ؟

رفتی از برم !

نمیدونستی که دلم وصله به ساز صدات ؟

آرزومه که !

نمیدونستی که من می میرم برات .

عاشقم هنوز !

نمیخوام که بمونی بسوزی به ساز دلم .

گفتی من میرم !

نمیتونستی بری به فردا گل خوشگلم .

برو راهی نیس تا فردا یار خوشگلم !

بمون با دلم !

سفرت بخیر !

اگه میری از اینجا به یه شهر دور ‍. . .

برو که رفتن بدون ما میرسه به یه دنیا نور !

 سفرت بخیر !

برو گر شکستی ز من میتونی دوباره بساز . . .

با دلی شکسه و نا امید تو بازم بساز !

نمیخوام بیای !

نمیخوام میون تاریکی من تو حروم بشی !

نمیخوام ازت !

نمیخوام مثل یه شمع بسوزی برام تو تموم بشی . . . !

با نگاهي مست و رويايي

دخترك افسانه مي خواند

نيمه شب در كنج تنهايي

×××

بي گمان روزي زراهي دور

مي رسد شهزادهاي مغرور

مي خورد بر سنگفرش كوچه هاي شهر

ضربه سم ستور باد پيمايش

مي درخشد شعله خورشيد

بر فراز تاج زيبايش

تار و پود جامه اش از زر

سينه اش پنهان به زير رشته هايي از در و گوهر

مي كشاند هر زمان همراه خود سويي

باد،پرهاي كلاهش را

يا بر آن پيشاني روشن

حلقه موي سياهش را

×××

مردمان در گوش هم آهسته مي گويند،

«آه...او با اين غرور و شوكت و نيرو،

بي گمان شهزادهاي والاست»

×××

دختران سر مي كشند از پشت روزنها

گونه هاشان آتشين از شرم اين ديدار

سينه ها لرزان و پر غوغا

در تپش از شوق يك پندار

«شايد او خواهان من باشد»!

×××

ليك گويي ديده شهزاده زيبا

ديده مشتاق آنان را نمي بيند

او از اين گلزار عطرآگين

برگ سبزي هم نمي چيند

همچنان آرام و بي تشويش

مي رود شادان به راه خويش

ضربه سم ستور اسب بادپيمايش

مقصد او،خانه دلدار زيبايش

×××

مردمان از يكدگر آهسته مي پرسند

«كيست پس اين دختر خوشبخت؟»

×××

ناگهان در خانه مي پيچد صداي در

سوي در زشادي مي گشايم پر

اوست...آري...اوست

«آه...اي شهزاده...اي محبوب رويايي

نيمه شبها خواب مي ديدم كه مي آيي»

زير لب چون كودكي آهسته مي خندد

با نگاهي گرم و شوق آلود

بر نگاهم راه مي بندد

«اي دو چشمانت رهي روشن به سوي شهر زيبايي

اي نگاهت باده اي در جام مينايي

آه...بشتاب اي لبت همرنگ خون لاله خوشرنگ صحرايي

ره بسي دور است

ليك در پايان اين راه،قصر پر نور است»

×××

مي نهم پا بر ركاب مركبش خاموش

مي خزم در سايه آن سينه و آغوش

مي شوم مدهوش.

باز هم آرام و بي تشويش

مي خورد بر سنگ فرش كوچه هاي شهر

ضربه سم ستور اسب بادپيمايش

مي درخشد شعله خورشيد

بر فراز تاج زيبايش

×××

مي كشم همراه او زين شهر غمگين رخت.

مردمان با ديده حيران

زير لب آهسته مي گويند:

«دختر خوشبخت!...»

                                                                         فروغ فرخزاد

سلام

سال نو رو به همتون تبریک میگم.

امیدوارم همه به اون چیزی که میخوان برسن.

ممنون از اونایی که میان و نظر میدن.

سلام  

باز بار دیگر آمدم، اما این بار، همچو کودکی هستم، آرام و خاموش...

نشسته در میان کوهی از تاریکی شب، میان آن همه خاموشی دشت،

همه آرام آرام، همه خاموش خاموش،  سکوتی دارد اینجا... 

ولی، این حال من بود، منه دنیای خاموش...

همی از دل بگویم، که او در فکر پرواز و، منم، سر فصل آغاز...

نگاهی بر دلم کردم، نگاهی کودکانه، نگاهی از سر دل جویی دل،

نگاهم کرد، اما چه نگاهی؟

درونش بود همی سوزان سوزان، نگاهی که در آن بغضی فروزان، زده شعله به اعماق وجودش... 

صدایش کردم و آمد کنارم،

به او گفتم، کجای دشت خاموش وجودم،

جلایی تازه دارد، که تو آوازه خوان خوابی و در فکر پرواز...

سخن، اینگونه آمد در جوابم...

نباشد شوقی از پرواز جانم، جلای دل، نباشد رسم راهم،

نیازی به جلای روح و جان نیست، سخن از جای دیگر گشته لبریز...

سخن در چشم دارم نه زبانم، سخن آید برون از عمق جانم...

سخن میگویم از عمق درونم، برای گفتنش فرصت نجویم...

نگاهم کردو گفت آنچه که میخواست، به یک باره درونم شعله برخاست...

نیامد طاقت اندر چشم و اشکم، بشد جاری به جانم اشک چشمم...

چنان کز گونه هایم سبز رویید، از آن آبی که بر جویی ببارید،

همه جانم به یکباره خروشید، صدایم درگلویم سخت پیچید،

زدم فریاد و گفتم ای خدایا، ببینم مرگ دل، تا کی، خدایا.