خلوتم را نشکن    

شاید این خلوت من کوچ کند

به شب پروانه

به صدای نفس شهنامه

به طلوع آخرین افسانه

و غروبی که در آن

نقش دیوانگی یک عاشق

بر سر دیواری پیدا شد

...

آری

خلوتم 

راه رسیدن به توست

خلوتم را نشکن

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت

دعا کردم

پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس

تو را از بین گلهایی که در تنهایی ام روییدند

با حسرت جدا کردم

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی

دلم حیران و سرگردان چشمانی ست رویایی

و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم

تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم

همین بود آخرین حرفت

و من بعد از عبور تلخ و غمگینت

حریم چشمهایم را بروی اشکی

از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم

نمیدانم چرا رفتی

نمیدانم چرا!؟ شاید خطا کردم

و تو ...بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی

نمیدانم کجا !؟ تا کی !؟ برای چه !؟

ولی رفتی ...

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد

من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت

کسی حس کرد من بی تو هزاران بار

در هر لحظه خواهم مرد

هنوز آشفته چشمان زیبای توام... برگرد

ببین که سرنوشت من چه خواهد شد

و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت

تو هم در پاسخ این بی وفاییها بگو

در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم

و من در حالتی ما بین اشک و حسرت و تردید

کنار انتظاری که بدون پاسخ است و سرد

و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

رها گشتم ...

نمیدانم چرا !!

شاید به رسم عادت پروانگی مان باز

برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت

دعا کردم ... دعا کردم

ای که گفتی در حریم عشق مجنون وار باش

وصل ما خواهی اگر ، از مهر ما سر شار باش

دیده و دل را ز هر آلودگی محفوظ دار   

خانه چون پاکیزه شد آماده ی دیدار باش

در سحرگاهان که با پیک نسیم صبحدم

بر تخت غفلت پا مینهم ، بیدار باش

در شب یلدای جهل و در خراب آباد کین

روشنی بخش فلک چون ماه پر انوار باش 

در تب و در تاب این ده روز عمر بی دوام

یاور هر بیکس و داروی هر بیمار باش

تا رها گردی ز چند و چون این دنیای دون

غنیمت دان فرصت و هم صحبت نیکان باش

                                                              "الهام مقبلی"

                            دو چشات سادگي رو ياد آدم ميارن

                         رو كوير خشك من بارون نم نم مي بارن

                          ياد تو به لحظه هام رنگ حقيقت ميزنه

                            اما بي تو زندگي زندون تاريك منه

واسه ي بودن تو بودن من خيلي كمه

واسه زخم آيينه عكس  تو مثل  مرهمه

از صميميت تو تا بي كسي هاي تنم                       

هي مث ديوونه ها هي با خودم حرف مي زنم                               

تو مث يه سايه بون زير بارون و تگرگ                                 

گل ايثار تنت مثال شبنم واسه برگ

فكر شب اگر چه هست با اين همه ابر سياه

 تو خودت يه فرصتي براي  دزديدن ماه

                              تو كه خزون نداري تو سبزي بهاري

                              تو با چشات غروبو به ياد من مياري

                             بزرگي مثل بودن عزيزي مثل خواستن

                            چه عشقي داره از تو دوباره دل ربودن

كاش مي شد همنشين ژاله شد

                       كاش مي شد همدم پروانه شد

كاش ميشد در كنار يار خود

                      همدم و هميار اين ويرانه شد

كاش ميشد سرخي يك لاله شد

                      كاش مي شد مثل يك افسانه شد

كاش مي شد در كنارت جان سپرد

                      كاش مي شد مثل يك ديوانه شد

هزاران هزار بار قسم خوردم نام تو رابر زبان نیاورم

اما چه کنم همان قسم هم نام تو بود

انیشتن می گه: عشق مثل ساعت شنی می مونه

همین طور که قلبت رو پر می کنه مغزت رو خالی می کنه